چه بنویسم این وبلاگ را بیشتر برای کسانی می نویسم که اهل دل و عرفان هستند برای کسانی که ترکش روزگار بهشان اصابت کرده و آنان را به ناله درآورده و چنان دردی را احساس کرده که ناچارا مجبور است با خودش صحبت کند  و بنویسد تا آرام بگیرد

پایان سال نزدیک است و اصلا دوست ندارم که بگویم که خسته ام ....چون در فرهنگ واژگان ذهنم خستگی لغتی بی معناست ....ولی چه می شود کرد که گاهی اوقات انسان قادر به غلبه بر بعضی احساسات خودش نیست من جمله خستگی!!!!

حالا یک ماهی مانده به پایان سال و من اندکی خسته ام! شاید خستگی ناشی از جسم من در روانم تاثیر گذاشته  با این حال برای مدتی تصمیم به به روز کردن ندارم

ولی از حالا عید را تبریک می گویم چون به دلیل مشغله ی کاری ( که در این ایام برای رسته ی من زیاد است) از همین حالا نوروز ۸۷ را به همه گی شما تبریبک می گوییم وبهترین ایام را از ایزد منان برای شما می طلبم...

 به النازم گفتم نازنینم از چه چیزی بنویسم که درش غصه و ماتم نباشد چون خودم به ظاهر آدم شادی هستم چرا با اینجور نوشته ها باعث ناراحتی دیگران بشوم...نازی مادر از چه بنویسم...

با کمی فکر بهم گفت مادر  از زمانی بنویس  که مسئول روابط عمومی استان بودی ..چون بیشترین خاطره  هایت را از آن زمان داری  

از آنجا که من با خانواده  به گونه یی صمیمی ام که حتی آنان رمز عبور عابربانکهای مرا دارند برای همین هر اتفاق و خاطره یی را برایشان تعریف می کنم الناز هم بر این مبنا آن دوران را پیشنهاد کرد!

طی چندین سال سابقه ی کاری ام  در رسته های  متفاوتی اشتغال داشتم ..تنها رسته یی که از آن لذت بردم  زمانی بود که در روابط عمومی فعالیت داشتم  و البته  نیاز است از دو غنچه ی زندگی ام که همواره مرا در این راه یاری نمودند تشکر کنم  به نظرم اگر مرد یا زنی در محیط کارش موفق هست بر می گردد به خانواده اش ............

با پست روابط عمومی تقریبا سنتی برخورد می شه  وبیشتر مختص برادران بوده کماکان  می توانم بگوییم که در ..... ما اینگونه بوده ...

چند سالی ست که گویش محلی اینجا را توانستم خوب یاد بگیرم و بتوانم اشعاری به گویش اینجا بسرایم و در صدا و سیما نیز فعالیتهایی داشته باشم

تا اینکه ابلاغ انتصاب مدیر کل جدید زده شد و به گوش مدیر رسید  که خانومی اهل قلم  هست و ایشان هم مرا به مسئول روابط عمومی استان انتصاب نمودند

تنها کسی که  از این انتصاب من خوشحال شده بود یگانه خواهرم بود چرا.. چون هر دو همکار هستیم  و این باعث شد هر دو در یک شهر و یک ساختمان اداری مشغول به کار شویم  یکسال تفاوت سنی داریم  من ۱۳۴۵ و او۱۳۴۶ همیشه با من مثل کودکی بر خورد می کند آرام و مهربان و صبور....

ایشان واحد پایین در امور اداری و من بالا در واحد مدیریت ...هر روزه ساعت ۱۰ میدیدم با کیک و شیرکاکائو   و پسته و فندق و بستنی پیشم می آید  و می گفت بخور کار نوشتاریت زیاده  فسفر مغزت کم می شود  چشمتان روز بد نبیند بعد از ۲ ماه با ۱۰ کیلو اضافه وزن مواجه شدم ّ ویروس آن کسی نبود جز یگانه خواهر

اولین همایشی که بر عهده ی من گذاشته شد اضطراب را در چهره ی مسئولین میدیدم البته بااینکه مرا تشویق می کردند تا جایی نگران هم بودند یکی از معاونین مدیر که الان مدیر کل یکی از استانها می باشد  می گفت وای خدا کند همایش فردا به خوبی اجرا شود خلاصه جانم برایتان بگوید که فردا آغاز شد هم مجری بود و هم گرداننده مراسم با چنان نظمی برگذار شد که از سوی مدیریت مورد تشویق قرار گرفتم .

سرتان را درد نیاورم پیشاپیش بهار ۸۷ را به همه ی عزیزان تبریک می گویم و اوقات سبزی را آرزو مندم

البته برای ما هم دعا کنید زیرا ازشروع سال ۸۶ آغاز سوگواریهایی برای ما بوده به علت از دست دادن یکسری از اقوام نزدیک که هنوز احساس می کنم روحا خسته ام حتی مسافرتهای اخیر من هم نتوانست این خستگی را از من بگیرد ان شالله  امسال پایان غم و آغاز شکوفایی محبت و آرامش برای همه باشد .

چیزی برای نوشتن نداشتم مجبور شدم از در و دیوار وپنجره بگم و بنویسم چرا ..چون آنها هم می فهمند باید وارد باشی از چه سمت و سویی باید پنجره را بگشاییم و در را باز کنیم ...

گر مثل من پاییزی

اما غم بر دل نریز

دیده بگشا بر بهار دلریز

می توانی تو بهار باشی

با شکوفه بی دلیل

                                               مریم خاوری نژاد /زمستان ۸۶/